پری دخت به قلم سودابه غیاثی فر

پارت سوم :

از عصبانیت خون خونم را می خورد. به مادر نگاه کردم. رنگ پریده مادر نشان می داد که او هم متوجه موضوع شده است. از جایم بلند شدم و گفتم پرویز جان، داداشی پاشو بریم خونه. جای ما اینجا نیست. مثل اینکه آقایون برای معامله اومدن.
مردها که مشغول صحبت بودند ناگهان سکوت کرده و به من خیره شدند. در این لحظه پیش خدمت ها وارد شدند و کیومرث خان به آنها اشاره کردند که بیرون بروند. فوراً اطاعت کرده، بیرون رفتند و در را بستند. خسرو بلند شد و گفت بگیر بشین دختر جان این چه حرفیه که می زنی؟ بعد رو به کیومرث خان کرد و گفت: ببخشید آقا بچگی کرده، شما به دل نگیرید. من که خدمتتون گفته بودم یه مقدار خودسر و زبون درازه.
کیومرث گفت: بشین دختر جان. بزار اون بچه غذاشو بخوره. خسته است. گرسنه است. بچه تحمل آدم بزرگا رو نداره. اول غذا بعداً حرف می زنیم.
صندلی را سرجایش برگرداندم و گفتم، معذرت می خوام حضرت آقا، اگر بی ادبی کردم، اما من برادر نازنینم رو با دو سیخ کباب عوض نمی کنم. ایشون اشتباه به عرضتون رسوندن. در ضمن من خدم و حشم شما نیستم که برام حکم صادر کنید اول غذا بعد نمی دونم چی؟ سرم را بلند کردم تا اثر حرفم را در صورتش ببینم. می خواستم عصبانیتش را ببینم. اما او فقط لبخند می زد.
به سمت مادرم برگشتم و گفتم: بیرونم معاملتون که تموم شد بیاید.
مادرم هم بلند شد تا دنبالم بیاید. ولی کیومرث خان فریاد زد: خانم شما بمونید. به حیاط رفتم و جایی نشستم که بتوانم خروج آنها را ببینم. در افکار خودم غرق بودم که حس کردم کسی کنارم است، وقتی به طرفش برگشتم دیدم مردی درشت اندام که به شدت بوی پیاز و کباب می داد کنارم نشسته و نگاهم می کند. خواستم از جایم بلند شوم که به آرامی دستم را گرفت و گفت: قصد مزاحمت ندارم خانم. یه جورایی قصد محافظت دارم. خانم به این قشنگی این وقت شب، تنها... می دونی چند تا گرگ به همچین بره ای طمع می کنن.
دستم را از دستش کشیدم. بلند شدم و گفتم: اون وقت شما کی باشید که بخواید به بره کمک کنید؟ بفرمایید آقا مزاحم نشید. من منتظر خانواده ام هستم.
- اِ، پس شما خانواده هم دارید؟ کدوم خونواده ای میزاره دخترِ از گل قشنگترش این موقع شب اینجا تنها باشه؟ تو یکی رو بهم نشون بده که تنها اینجا نشسته باشه تا من بگم خوب توام دومیش و بی خیالت بشم.
به سمت نگهبان رستوران رفتم تا از او کمک بگیرم. مرد غریبه دنبالم آمد و بازویم را گرفت و به سمت خودش کشید. از درد فریاد زدم. نگهبان که متوجه ما شده بود کمی نزدیکتر شد و به مرد تذکر داد ولی او با لبخندی وقیحانه گفت می خوام با مادمازل شام بخورم گناهه؟ نامزدمه آقا، الانش رو نبین عصبانیه. جونش واسم در میره.
نگهبان که دید نمی تواند با مرد غریبه که به ظاهر از اوباش چاقوکش و لاابالی بود طرف شود، به سمت سالن دوید. از طرفی دوستان مرد غریبه که کمی دورتر ایستاده بودند و از صدای تشویق و ای ولله آقا جلال گفتنشان، متوجه آنها شده بودم به او نزدیکتر شدند. مرد غریبه به یکی از آنها گفت مگه نمی بینی مهمون داریم؟ بگو یه شام مَشت واسه خانم بیارن.
دستم واقعاً درد گرفته بود، طوری که اشک از چشمم سرازیر شد. با التماس گفتم: تو رو خدا آقا، ولم کن. داری دستمو می شکنی. من همسن دخترتونم این کارا چه معنی داره؟
با خنده گفت: دختر نمی خوام، می خوام خانمم باشی، قبوله؟
اشکم با شدت بیشتری جاری شد. از حقارتی که تحمل می کردم از خودم متنفر شدم. مرا به طرف میز برد. در یک لحظه خواستم فرار کنم که دستم را گرفت و محکم روی صندلی نشاند و با لحنی که پیدا بود عصبی است گفت: ببین خانم کوچولو بهتره مثل بچه آدم سر جات بشینی. صبر منم اندازه ای داره. تو که امشب عاقبتت همینه که بیفتی دست یکی. چی بهتر از اینکه دست آقات بیفتی که دلش واست رفته و غلومیتو می کنه. نه دست یکی که آخر شب پرتت کنه بیرون. هوا ورت داشته که اینجا محل اومد و رفت اعیون هاست. اینا رحم ندارن. صد تا صد تا مثل تو، تو دست و بالشون میاد و میره.
حالم از حرف هایش به هم می خورد. کیفم را به شدت به صورتش کوبیدم و فریاد زدم: دهنتو ببند عوضی، برو گمشو. اگه به همچین روزی بیفتم می میرم ولی نمیزارم دست آدم کثیفی مثل تو بهم بخوره.
مرد که حسابی عصبانی شده بود، سیلی محکمی به من زد و دستم را کشید که با خودش ببرد. نوچه های مرد غریبه با به هم ریختن اوضاع، اطراف ما را گرفته بودند. نگهبان ها هم جرأت نزدیک شدن نداشتند. ناگهان دستی مرد غریبه را از من جدا کرد، من هم در هیاهویی که به پا شد به زمین افتادم، سرم گیج رفت و دیگر چیزی نفهمیدم.
با احساس ریزش قطرات آب روی صورتم چشم هایم را باز کردم. مادرم کنارم بود و سرم را در آغوش گرفته بود. از یادآوری اتفاقی که برایم افتاده بود، اشکم سرازیر شد. مادر یک دستمال را روی پیشانیم فشار می داد. احساس ضعف می کردم. با صدای خسرو متوجه او شدم. نگران به نظر می رسید. یعنی واقعاً ممکن است او برای ما نگران بشود؟ خیلی دستپاچه بود. مرتب می گفت پروین بلندش کن ببریمش درمونگاهی، جایی. شاید سرش بخیه بخواد. حالت خوبه پری دخت؟ چه اتفاقی افتاده بود بابا جان؟ اینا کی بودن داشتن می بردنت؟ اگه کیومرث خان همراهاشون رو نفرستاده بودن کمک، خدا می دونه چه بلایی سرت می اومد؟ دختر جان ببین عاقبت لجبازی همین میشه. حسابی آبروم رفت پیش آقا.